Նոր կադրեր Ապրիլյան պատերազմ․ ապրիլի 2, Սեյսուլան, ազատագրված հերոսական 116 մարտական դիրքը օդից

Նոր կադրեր Ապրիլյան պատերազմ․ ապրիլի 2, Սեյսուլան, ազատագրված հերոսական 116 մարտական դիրքը օդից

Մուրճի ու նալի արանքում

28/11/2013 16:53

Մուրճի ու նալի արանքում

Սիմոն Վրացյանը, նկարագրելով Հայաստանի առաջին հանրապետության ծանր վիճակը, նշում էր, որ «Հայաստանն ընկել է բոլշևիկյան մուրճի և քեմալական սալի միջև», և  Սիմոն Վրացյանը չի քննել, թե որն էր այդ վիճակի կարևորագույն պատճառը: Իրականում գլխավոր մեղավորին պետք էր փնտրել Հայաստանում, հայ ղեկավարների շրջանում:1920 թ-ի օգոստոսի 10-ին հայ ղեկավարները միաժամանակ պայմանագիր էին կնքում իրար ատող և իրար դեմ կռվող Անտանտի և Խորհրդային Ռուսաստանի հետ, հետո էլ զարմանում էին, որ ինչպես Անտանտը, այնպես էլ Խորհրդային Ռուսաստանը դավաճանեցին հայերին և թողեցին մենակ թուրքական վտանգի պահին: Նույն տարվա դեկտեմբերի 2-ին հայ պատվիրակությունները պայմանագիր էին կնքում ինչպես Խորհրդային Ռուսաստանի, այնպես էլ Թուրքիայի հետ, և հետո հայերը զարմանում էին, որ քեմալական Թուրքիան ու բոլշևիկյան Ռուսաստանն առանց Խորհրդային Հայաստանի պատվիրակության Թուրքիայի հետ լուծում են Հայաստանի սահմանների հարցը:

Փոխվում են իշխանությունները, նույնիսկ կառավարման համակարգերը, սակայն հայ պաշտոնյաները շարունակում են վարել «փրփուրի» քաղաքականություն և պատրաստ են ցանկացած քամու դեպքում թեքվել՝ ուշադրություն չդարձնելով հայության և հայրենիքի շահերին: Այդ քաղաքականության կորովի մարտիկ Սերժ Սարգսյանը, երկար տարիներ սիրախաղ տալով Եվրոպայի հետ, նրանց պահանջով Հայաստանը դարձրեց վայրի կապիտալիզմի փորձադաշտ, օտար եվրոպական ապրելակերպը և Եվրոպան ողբերգության հասցրած ամենաթողությունն ու միասեռականությունը արմատավորելով՝, մեկ օրում որոշեց, որ ինքը վաղուց իր հոգու խորքում նույնիսկ Վլադիմիր Պուտինից առաջ երազել է, որ Հայաստանը լինի Մաքսային Միության անդամ: Սակայն Սերժ Սարգսյանը ամբողջական ինքը չէր լինի, եթե այսօր էլ չգնար Վիլնյուս Եվրոպային համոզելու, որ հայ ժողովուրդը հազարամյակներ առաջ իր ձևավորման պահից ի վեր երազել է միայն ու միայն լինել Եվրոպայի հետ, ապրել եվրոպական ավանդույթներով, հատկապես մեր նախահայրերն են ավանդել, որ Եվրոպայի խորհրդանիշ միասեռականությունը առաջադիմության դրոշակակիրն է, և որ ինքը իր բոլոր հնարավորություններով կպաշտպանի մարդկության նորագույն բաստիլ կոմայգին և այնտեղ հավաքված առաջադիմության մարտիկներին: Այսօր և վաղը եվրոպական սիրախաղը իրականացնելուց և կուշտ ուտելուց հետո Սերժ Սարգսյանը կվերադառնա Երևան այժմ էլ Պուտինին դիմավորելուն նախապատրաստվելու համար՝ «հիմք» ունենալով հայ, ռուսամետ «մտավորական» Զորի Բալայանի նամակը: Սարգսյանը Պուտինին հավանաբար կբացատրի, որ սկսած Կիևյան Ռուսիայից հայ ժողովուրդն իր ապագան տեսել է միայն ու միայն Ռուսաստանի կողքին: Ոչինչ, որ Հայաստանը երկու համակարգում էլ գտնվում է ոչ թե աղքատ հյուրի, այլ չընդունված, չհարգված օտարականի կարգավիճակում, որովհետև մեր ղեկավարները, ինչպես և նախկինում, ոչ միայն չեն հարգում իրենց ազգի արժանապատվությունը, այլ նաև չեն հարգում իրենց: Սերժ Սարգսյանը նախկին ղեկավարներից կարողացավ տարբերվել իր բանասիրական տաղանդով և արտահայտման յուրօրինակությամբ` ողջ հայությանը հայտարարելով, որ եթե մենք ճանաչենք Արցախի անկախությունը, ողջ աշխարհը մեզ պատերազմ կհայտարարի՝ մոռանալով, որ Արցախի խնդիրը մի շատ փոքրիկ կետ է համահայկական խնդիրների օվկիանոսում, և եթե մենք ի վիճակի չենք անգամ լուծելու այդ խնդիրը, դեմ կանգնելու ռուսական և եվրոպական շովինիզմին և զավթողական քաղաքականությանը, կնշանակի մենք որպես ազգ, որպես էթնոս, որը դեռևս նախապատմական շրջանում տիեզերական արարչի հետ հայերեն է խոսել, այլևս անելիք չունենք:

Երբ մենք գրում ենք մեր ղեկավարների ապազգայնացված, հակահայկական պահվածքի մասին, չի նշանակում, որ մենք արդարացնում ենք Եվրոպայի կամ Ռուսաստանի, մեղմ ասած, ոչ բարոյական պահվածքը: Երկու համակարգերն էլ իրենց համար նշանաբան են վերցրել Նիկոլո Մաքիավելիի թևավոր խոսքը՝ ըստ որի. «քաղաքականությունը կապ չունի բարոյականության հետ, և որ արդյունքը արդարացնում է միջոցները»:

Վառ օրինակ է այն, որ եվրոպական դիտորդները Հայաստանի նախագահի և ԱԺ  ընտրություններից հետո մեկը մյուսի ետևից նշում էին, որ այս ընտրությունները նախկինների համեմատ ավելի դեմոկրատական են անցկացվել, և որ Հայաստանը տարածաշրջանում ամենաազատականացված տնտեսությունն ունի (դա Եվրոպայի համար ամենաբարձր ցուցանիշն է համարվում): Իսկ երբ մեր իշխանությունները հայտարարեցին, որ Հայաստանը միանալու է Մաքսային Միությանը, Համշախարհային Զարգացման Բանկը անմիջապես պարզեց, որ նախկին ԽՍՀՄ-ի ողջ տարածքում ամենամոնոպոլիզացված տնտեսությունն ունի Հայաստանը, որ մեր բնակչության մոտ 60 տոկոսը գտնվում է չքավորության շեմին, որ երկրի ողջ հարստությունը կուտակված է տասնյակին չհասնող ընտանիքների ձեռքում:

Եվրոպայից հետ չի մնում Ռուսաստանը, որը շարունակում է զինել Ադրբեջանին: Նույնիսկ իր Հայաստան ժամանելուց առաջ չխնայեց իր բարեկամ Սարգսյանին, Ադրբեջանին МИ35 ուղղաթիռներ մատակարարելով, լավ իմանալով, որ Հայաստանը, չնայած գտնվում է ՀԱՊԿ-ի կազմում, բայց վստահ չէ, որ ինչպես եղել է հարյուրամյակներ շարունակ, ռուսական զորքերը 3 օր «չեն ուշանա» ինչպես Սումգայիթում, կամ նահանջից հետո 3 ամիս անց չեն վերադառնա, ինչպես տեղի ունեցավ 1915 թ-ին Վանում, Վասպուրականում: Պուտինը, դա էլ քիչ համարելով, արագացված գրաֆիկով հանդիպումներ էր անցկացնում Թուրքիայի և Իսրայելի պաշտոնյաների հետ, որոնց ընթացքում ոչ միայն նրանց հասկացնել տվեց, որ ինքը աջակցում է նրանց դերի բարձրացմանը մեր տարածաշրջանում, ի դեպ Թուրքական կողմից ակտիվություն  արդեն ակնհայտ է, այլև ստեղծեց հիմքեր, որ այս երեք պետությունները կարողանան հարթել միջպետական մանր տարաձայնությունները, որը բնական է, ի վերջո, ուղղված է լինելու ՀՀ-ի դեմ, որովհետև այս երեք պետությունները իրենց պատմական, քաղաքական և որ ավելի կարևոր է աշխարհաճանաչողական հիմքերով գտնվում են հակառակ բևեռում, որը ի վերուստ տրված է հային ու Հայաստանին: 

Այսօր էլ մենք ինչպես 1920-ականներին նալի ու մուրճի արանքում են, և չնայած մարդու արարման պահից ապրում ենք երկրագնդի կենտրոնում, և մենք չենք ընտրել մեր հարևաններին, և մենք չէ, որ պետք է փորձենք փոխել նրանց, բայց մենք պարտավոր ենք իմանալ մեր ոչ թե առօրյա, այլ պատմական շահերը և մեր գործած քայլերն իրականցնենք, որ կարողանանք իրագործել այն արարչական խնդիրները, որը դրված է հայ էթնոսի առաջ:

 

Այս թեմայով

Ֆեյսբուք

Հայագիտություն

«ՖրիՎոյսՆյուզ»ՍՊԸ

Էլ. փոստ՝ info@armfvn.com

Գովազդի համար զանգահարել՝ (+374)93789764

© All rights reserved

Գտեք Մեզ`