Նոր կադրեր Ապրիլյան պատերազմ․ ապրիլի 2, Սեյսուլան, ազատագրված հերոսական 116 մարտական դիրքը օդից

Նոր կադրեր Ապրիլյան պատերազմ․ ապրիլի 2, Սեյսուլան, ազատագրված հերոսական 116 մարտական դիրքը օդից

Թե ինչպես են կառավարում մասսաներին. մի շարք եղանակներ

23/11/2018 22:46

Թե ինչպես են կառավարում մասսաներին. մի շարք եղանակներ

Պրոֆեսոր, հասարակական գործիչ, գրքերի հեղինակ Նաոմ Խոմսկին մասսաներին կառավարելու մի շարք եղանակներ է ներկայացնում: Խոմսկին վերլուծում է պետության դերը սկզբնավորումից մինչև ներկա ժամանակներ և կարևորում զարգացման վեկտորերը:

Երբ երկրի ղեկավարությունն արդեն իսկ ունենում է իր «հետաքրքրությունները», նրա առաջնային խնդիրն է դառնում կառավարել նրանց, ովքեր իրեն ընտրել են՝ ինքնապահպանման տրիվիալ նպատակներից ելնելով: Եթե մարդիկ սկսում են դժգոհություն արտահայտել, ապա բռնությունից խուսափելու համար, դրան կարելի է ընդդիմանալ քարոզչությամբ, իսկ դրա գործիք են դառնում ԶԼՄ-ները:

Ուշադրության շեղում

Հասարակությանը կառավարելու հիմնական գործոններից է մարդկանց կարևոր խնդիրներից և որոշումներից շեղելը, որը պետք է ընդունվի քաղաքական և տնտեսական իշխող շրջանակների կողմից` լրատվական դաշտը լցնելով ոչ կարևոր լուրերով: Ի դեպ, ուշադրության շեղումն արվում է նրա համար, որ քաղաքացիները հնարավորություն չունենան կարևոր ինֆորմացիա ստանալ երկրում առկա իրական խնդիրների մասին:

Այդ տեղեկատվության փոխարեն լրատվադաշտը լցվում է սպորտային, շոու-բիզնեսի և նմանատիպ այլ լուրերով:

«… շարունակ շեղել քաղաքացիների ուշադրությունը իրական սոցիալական խնդիրներից ոչ կարևոր և իրականում նշանակություն չունեցող թեմաներով: Հասնել նրան, որ քաղաքացիները միշտ լինեն ինչ-որ բանով զբաղված և նրանց մտածելու ժամանակ չմնա»:

Խնդիրներ ստեղծել, իսկ հետո առաջարկել լուծման տարբերակներ

Այս մեթոդը նաև կոչվում է «խնդիր-արձագանք-լուծում»: Ստեղծվում է խնդիր, ինչ-որ «իրավիճակ», որը ժողովրդի մեջ կառաջացնի որոշակի արձագանք, ինչից հետո ժողովուրդը կպահանջի ձեռնարկել այնպիսի քայլեր, որոնք անհրաժեշտ են իշխող շրջանակներին: Օրինակ՝ թույլ տալ, որ քաղաքներում բռնությունների աճ գրանցվի կամ կազմակերպել արյունալի ահաբեկչություններ, արդյունքում՝ քաղաքացիները կպահանջեն ընդունել անվտանգության ուժեղացմանն ուղղված օրենքներ, ինչպես նաև կպարտադրեն ղեկավարությանը քաղաքացիների ազատությունը սահմանափակող քաղաքականություն վարել հանուն անվտանգության:

Կամ առաջացնել տնտեսական կամ տեխնոլոգիական ճգնաժամ, որպեսզի ստիպեն մարդկանց իրենց գիտակցության մեջ ընդունել դրանց հետևանքները մեղմացնող միջոցառումներ՝ մոռանալով իրենց իսկ սոցիալական իրավունքների ոտնահարման մասին: Պետք է հասկանալ, որ ճգնաժամերն իրենք իրենցով չեն ծագում:

Լուծման ձգձգումը

Այլընտրանքային լուծմանը մղելու ձևերից է այդ որոշումը ներկայացնել որպես «ցավոտ և անհրաժեշտ» և այդ պահին հասնել քաղաքացիների համաձայնությանը՝ հետագայում դրա իրականացման համար: Ավելի հեշտ է ապագայում ինչ-որ զոհողությունների գնալ, քան ներկայում: Նախ և առաջ դա տեղի չի ունենա անմիջապես: Բացի այդ, ժողովուրդը միշտ հակված է, որ ապագայում ամեն ինչ լավ է լինելու և այդ զոհողություններից հնարավոր կլինի խուսափել, ինչն էլ ստիպում է, որ այդ ոչ հեռու ապագայում ընդունվող որոշումը հանգիստ ընդունվի ժողովրդի կողմից:

Ժողովրդին դիմել որպես փոքր երեխաների

Քարոզչական ելույթների մեծամասնության ժամանակ, որոնք նախատեսված են լայն լսարանի համար, կիրառվում են այնպիսի մեթոդներ, կերպարներ, բառեր և ինտոնացիա, ասես խոսքը գնում է դպրոցական տարիքի երեխաների կամ դեռևս չհասունացած մարդկանց մասին: Որքան շատ են փորձում լսողին մոլորության մեջ գցել, այնքան շատ են փորձում կիրառել մանկական խոսքային  երանգավորումներ: Ինչո՞ւ: Եթե որևէ մեկը դիմում է մարդուն ասես նա 12 կամ ավելի փոքր տարիքի է, ապա ներշնչանքի ուժով, այդ մարդու արձագանքը, շատ հավանական է՝ լինի 12 տարեկանին բնորոշի և ոչ թե հասուն մարդու:

Շեշտը դնել էմոցիաների, և ոչ մտածելու վրա

Հասարակությանը էմոցիոնալ դաշտ ուղղելը նեյրո-լեզվական ծրագրավորման դասական մեթոդ է: Երևույթն օգնում է, որ արգելափակեն մարդկանց ռացիոնալ վերլուծելու և ընդհանրապես տեղի ունեցածը քննադատաբար ըմբռնելու կարողությունը:

Մյուս կողմից, էմոցիոնալ գործոնի կիրառումը թույլ է տալիս  մարդու ենթագիտակցության մեջ խցկել մտքեր, ցանկություններ, վախեր, հարկադրանք կամ կայուն պահվածքի մոդելներ: Էմոցիաները  տրամաբանության թշնամին են:

Մարդկանց պահել անտեղյակության մեջ՝ մշակելով միջակություն

Հասնել նրան, որ մարդիկ ընդունակ չլինեն հասկանալ, որ իրենց կառավարում են միջակությունները:

Խրախուսել քաղաքացիներին, որ հիանան միջակությամբ

Ժողովրդին ներշնչել մտքերով, որ հիմար, սանձարձակ և անդաստիարակ լինելը մոդայիկ է: Այս մեթոդն անքակտելի է նախորդից, քանի որ ներկայումս աշխարհում ամեն տեսակի միջակությունները հանդես են գալիս սկսած կրոնական մինչև անգամ արվեստի ու քաղաքականության ոլորտներում: Սկանդալները, դեղին մամուլը, կասկածելի հումորը և պոպուլիստական ակցիաները նրա համար են, որ թույլ չտան մարդիկ հնարավորություն ունենան գիտակցելու՝ իրականում ինչ է տեղի ունենում:

Մեծացնել սեփական մեղքի զգացողությունը

Մարդուն ստիպել հավատալ, որ միայն ինքն է մեղավոր իր իսկ դժբախտությունների համար, որոնք տեղի են ունենում նրա մտավոր հնարավորությունների, կարողությունների կամ թափվող ջանքերի պակասության պատճառով: Արդյունքում, տնտեսական համակարգի դեմ դուրս գալու փոխարեն, մարդը սկսում է զբաղվել անհեթեթ բաներով, ամեն ինչում ինքն իրեն մեղադրելով, ինչը մարդուն տանում է դեպի ոչինչ չանելու վիճակի: Այս մեթոդը կիրառում են և՛ քաղաքական գործիչները, և՛ գիտնականները, և կրոնական գործիչները, մարդուն իրենց ուզած ուղղությամբ տանելու համար:

Իմանալ մարդկանց մասին ավելին, քան իրենք իրենց մասին գիտեն

Վերջին 50 տարվա ընթացքում գիտության զարգացումը հանգեցրել է շարքային մարդկանց գիտելիքների և տեղեկատվության միջև մշտապես ընդլայնվող բացը լրացնելուն, որոնց տիրապետում և կիրառում են իշխող դասակարգերը:

Կենսաբանության, նյարդաբանության և կիրառական հոգեբանության շնորհիվ «համակարգը» կարողացել է հասարակ մարդու մասին իմանալ ավելին, քան նա գիտի ինքն իր մասին, ինչն էլ ենթադրում է, որ այդ նույն համակարգը հեշտորեն կարողանում է կառավարել մարդկանց, քան մարդիկ իրենք իրենց:



Այս թեմայով

Ֆեյսբուք

Հայագիտություն

«ՖրիՎոյսՆյուզ»ՍՊԸ

Էլ. փոստ՝ info@armfvn.com

Գովազդի համար զանգահարել՝ (+374)93789764

© All rights reserved

Գտեք Մեզ`