Նոր կադրեր Ապրիլյան պատերազմ․ ապրիլի 2, Սեյսուլան, ազատագրված հերոսական 116 մարտական դիրքը օդից

Նոր կադրեր Ապրիլյան պատերազմ․ ապրիլի 2, Սեյսուլան, ազատագրված հերոսական 116 մարտական դիրքը օդից

Կծու տաքդեղի էֆեկտը. ի՞նչ կլինեն հայ-ուկրաինական հարաբերությունները

21/03/2014 17:16

Կծու տաքդեղի էֆեկտը. ի՞նչ կլինեն հայ-ուկրաինական հարաբերությունները

Մինչ Ուկրաինան բողոքի նոտա էր հղում Հայաստանին, Սերժ Սարգսյանը ԱԳՆ-ում խորհրդակցություն էր անցկացնում, շնորհակալագրեր հանձնում և խոսում, որ ինքը պարտականություն ունի մեր երկրի տարածքային ամբողջականությունն ու անվտանգությունն ապահովելու և դրա համար է պատասխանատու: «Համարում եմ, որ այսօր մեր ունեցած միջազգային հարաբերություններով, մեր ներգրավվածությամբ, դաշնակիցների տեսակով և որակով, շատ ավելի անվտանգ ենք, քան էինք հինգ տարի առաջ: Երբեք մեր բանակն այսքան սպառազինված ու մարտունակ չի եղել: Երբեք, համենայնդեպս, ես չեմ հիշում, որ Ղարաբաղի հարցով այսպիսի միանշանակություն լինի: Մենք ունենք մի որակ, մի հատկանիշ՝ մենք չենք փորձում որևէ մեկին խաբել կամ մոլորեցնել, մենք ասում ենք՝ սա՛ է մեր շահը, մենք սրա համար պատրաստ ենք սա անել, այստեղ պատրաստ չենք սա անել»:

Սարգսյանը Ուկաինական իրադարձությունների և իր դիրքորոշման վերաբերյալ միայն ասել է, որ ժամանակի և իրադարձությունների թոհուբոհի մեջ տարբեր երևույթներ ունենում են տարընկալումներ, բայց ժամանակի մեծությունը կայանում է նաև նրանում, որ ժամանակի ընթացքում ամեն ինչ հստականում է, տարընկալումները վերանում են և ամեն ինչ ընկնում է իր տեղը՝ շեշտելով, որ ուկրաինացիները մեր եղբայրներն են: Սակայն վերոնշյալ խոսքերը,  «մենք ասում ենք՝ սա՛ է մեր շահը, մենք սրա համար պատրաստ ենք սա անել», Սարգսյանի  պատասխանն է  Ուկրաինային, որ իր շահը Պուտինի հրամանները կատարելն է, և ինքը պատրաստ չէ դրանից բացի այլ բան անելու: Եվ նույնիսկ եղբայրությունը չի կարող օգնել այս հարցում:

Սարգսյանն ամեն անգամ հայությանը զարմացնում է իր գլխիկորությամբ: Ղրիմի հարցով ևս չզարմացրեց: Ասենք կզարմանայինք այն պարագայում, երբ Սարգսյանից լսեինք հակառակը, կամ ընդհանրապես շարունակեր լուռ մնալ, ինչպես նախորդ ամիսների ընթացքում: Նորություն չէ, որ Սարգսյանն այլընտրանք չուներ, որ Պուտինը հերթական անգամ Սարգսյանին կծու տաքդեղի վրա է նստեցրել, և խեղճ Սարգսյանը առանց այլընտրանքի, կրկին անգամ առանց որևէ քննարկումների որոշեց, որ Ռուսաստանն ամեն ինչ ճիշտ է անում: Այո՛, Ղրիմը պատմականորեն ավելի շատ Ռուսաստանինն է, քան Ուկրաինայինը, բայց այս քայլով Ռուսաստանը չէր փորձում պատմական անարդարությունը կամ խրյուշչովյան սխալը շտկել: Ամենևին, Պուտինը փորձում էր սրանով աշխարհում իր երկաթյա տեղը պնդացնել՝ ԵՄ-ին ու ԱՄՆ-ին ցույց տալով, որ նրանք այլևս միայնակ չեն կարող որոշումներ կայացնել՝ հատկապես ԱՊՀ տարածքում: Հասկանալի է, որ Պուտինը չէր կարող ձեռքերը ծալել ու սպասել, թե ինչպես է Ուկրաինան մտնում Եվրամիության գիրկը, ինչպես է ՆԱՏՕ-ն արմատանում տարածաշրջանում, և ինչպես է ռուսական տրանզիտային երկիրը վերածվում եվրոպական տրանզիտի: Ցանկացած հասկացող մարդ չի կարող հերքել, որ այդպես է:

Իսկ ի՞նչ էր ուզում աշխարհին հասկացնել Սարգսյանն, այս պարագայում: Կարծում եմ աշխարհը գիտի, որ Հայաստանը Ռուսաստանի խոնարհ ծառան է, և այդ երկիրը մեզ իր թելերով շարժում է այնպես, ինչպես ուզում է:

Ահա այսօր Ուկրաինան բողոքի նոտա է հղել՝ շեշտելով, որ եթե Սարգսյանը չփոխի իր դիրքորոշումը Ղրիմի ժողովրդի ինքնորոշման ազատ կամարտահայտության վերաբերյալ, ապա հայ-ուկրաինական հարաբերությունները կվատթարանան: Մի՞թե Սարգսյանը չգիտեր այդ մասին, կամ գոնե որպես բազմամյա քաղաքական գործիչ պետք է, որ մտքի ծայրով անցած լիներ, որ եթե աշխարհը դեմ է այս երևույթին, իսկ ինքը կողմ է, ուրեմն ոչ թե աշխարհի գործերն են վատթարանալու, այլ հենց իրենը: Վստահաբար Սարգսյանը հարցրել է Պուտինին, թե ինչ է լինելու, երբ Ղրիմի հանրաքվեի ճանաչմամբ  ողջ աշխարհը գլուխ թեքի իրենից: Պուտինը երևի երաշխիքներ է տվել՝ վստահեցնելով, որ Եվրոպական ու Ամերիկյան պատժամիջոցներն այդ փոքր Հայաստանի վրա այդքան էլ մեծ ազդեցություն չեն ունենա, չէ որ այս երկրում ամեն ինչ Պուտինի ձեռքում է՝ գազ, լույս, հեռահաղորդակցություն, երկաթուղի, բանկեր և այլն և այլն: Չնայած եթե չլինեին էլ այդ երաշխիքները, միևնույն է, Սարգսյանը պետք է ընդուներ: Պուտինը Սարգսյանին հասցնելով այս քայլին՝ Եվրոպային ցույց տվեց, որ ձեռքը վերջնականապես քաշի Հայաստանի վրայից, քանզի այն ամբողջությամբ իր ենթակայության տակ է և այս տարածաշրջան Հայաստանի միջոցով չի կարող մուտք գործել:

Մյուս կողմից խոսվում է, որ այս քայլով Սարգսյանը վնասում է Արցախյան խնդրի կարգավորմանը: Իսկ հարց է ծագում, արդյո՞ք Արցախյան հիմնահարցը կարգավորվում է, որ Սարգսյանն էլ խանգարեց: Եթե մտածում ենք, որ ամերիկացի ու եվրոպացի համանախագահները Սարգսյանի այս ժեստով կտրամադրվեն Հայաստանի դեմ, և հայացքները կուղղեն դեպի Ադրբեջան, ապա այսօր էլ դա այդպես է: Չմոռանանաք Մադրիդյան սկզբունքները, որոնք ամբողջությամբ դեմ են մեր շահերին: Եվ բացի այդ էլ, ակնհայտ է, որ Ղարաբաղյան հարցում Ռուսաստանի դերակատարությունն ավելի մեծ է, քան մյուսներինը: Սակայն ամենազավեշտալին այն է, որ երբ անցյալ տարի Սարգսյանին հարց ուղղվեց, թե ինչու չի Հայաստանը ճանաչում Արցախի անկախությունը, ապա նա պատասխանեց, որ աշխարհը մեր դեմ դուրս կգա: Հապա այսօր նա ճանաչում է Ղրիմի հանրաքվեն՝ ողջ աշխարհին իր դեմ հանելով, մի՞թե այս հարցում Սարգսյանը վախեր չունի: Այսինքն՝ Սարգսյանն աշխարհ ասելով՝ Ռուսաստանին ի նկատի ուներ, քանզի երբ Ռուսաստանը նրա թիկունքին է կանգնած, շատ հստակ է և չի վախենում աշխարհի պատժամիջոցներից, առանց Ռուսաստան ցանկացած որոշում սարսափելի է Սարգսյանի համար: Սույնով Պուտինը բոլորիս հասկացրեց, որ Արցախի հարցն էլ կարող է լուծել նույնպիսի արագությամբ, որքան որ Ղրիմինը: Բայց արդյոք Պուտինն ուզում է հարցը լուծել և ինչպես: Սարգսյանը պարզապես չի կարողանում ընկալել, որ ունենալով Արցախի հարց՝ մտնում է մի դաշտ, որտեղ ընդհանրապես անելիք չունի՝ մոռանալով, որ Հայաստանի ներսում այնքան շատ են խնդիրները, որ դրսի ճնշումները խիստ ցավոտ կարող են լինել:

Այնուամենայնիվ, Սարգսյանն արդեն իր քայլն արել է, ստացել է հակառակ կողմի նոտան, ի՞նչ պատասխան է նա տալու այս նոտային, թե՞ թողնելու է վերջնականապես հայ-ուկրաինական հարաբերությունները տապալվեն: Իսկ Ուկրաինան խիստ տրամադրված է և հակահայ քարոզչություն է իրականացնում՝ ի դեպ, մինչև Սարգսյանի՝ Ղրիմի վերաբերյալ արած հայտարարությունը:

Այս կոնտեքստում, սակայն, ամենավտանգվածը մեր տնտեսությունն է: Չմոռանանք, որ Հայաստան-Ուկրաինա առևտրաշրջանառությունը մեծ ծավալների է հասնում: Նշենք միայն, որ ՀՀ-ի և Ուկրաինայի միջև 2013թ-ի դրությամբ առևտրաշրջանառության ծավալը կազմել է շուրջ  200 մլն դոլար: Մյուս կողմից Ուկրաինայում ապրում է շուրջ 300 հազար հայ: Մի՞թե արժեր նման մեծ ծավալի վնասներ կրել հանուն պուտինյան ամբիցիաների, գոնե մեկ անգամ արժեր լինել ինքնուրույն, որ մենք էլ զգայինք՝  մեզ ղեկավարում է նախագահ և ոչ թե՝ կամակատար:

 

Այս թեմայով

Ֆեյսբուք

Հայագիտություն

«ՖրիՎոյսՆյուզ»ՍՊԸ

Էլ. փոստ՝ info@armfvn.com

Գովազդի համար զանգահարել՝ (+374)93789764

© All rights reserved

Գտեք Մեզ`